نزديكى با آن واقع شده به بلدى نزديك بيرونش مىبرند و سپس در آنجا حيوان را فروخته و ثمنش را بدست مىآورند و آنگاه در اينكه ثمن را لازم است صدقه داده يا بمالكش برگردانند دو احتمال مىباشد . شارح ( ره ) مىفرماين : مقصود اينست كه بهيمه موطوئه اگر اصلا مأكول نبوده يا اگر ذاتا و شرعا از اكلش منعى نباشد امّا غالبا و عادتا غرض از آن اكل نبوده بلكه براى مصارف و مقاصد مهمترى آن را به كار مىگيرند همچون فيل كه اصلا حرام‌گوشت و غير مأكول بوده و اسب و قاطر و الاغ كه اگرچه خوردن گوشتشان شرعا ممنوع و حرام نيست ولى آنها را صرف باربرى و مقاصد مهمترى به كار مىبرند حاصل اگر اين حيوانات مورد وطى واقع شوند حكمشان اينست كه آنها را سر نمىبرند بلكه بايد به شهر ديگرى بيرون برده اعمّ از آنكه شهر جديد نزديك به بلد قبلى بوده يا دور از آن باشد بهرتقدير حكم شرعى آن اينست كه اخراجش واجب فورى است . برخى از فقهاء فرموده‌اند : شرط است بلد جديد از شهر قبلى فاصله زيادى داشته باشد به طورى كه خبر حيوان و داستان اتّفاق افتاده به اين شهر جديد عادتا نرسيده باشد . شارح ( ره ) مىفرماين : از ظاهر علّتى كه در روايت وارد شده اين شرط را ميتوان استفاده كرد . ناگفته نماند اگر حيوان از شهر جديد به شهر قبلى مراجعت نمود واجب نيست دوباره از آنجا بيرونش نمايند زيرا ابتداء وقتى اخراجش